Historia schroniska

Historia schroniska

Pierwsze szkice budowli, która miała być wzniesiona z wielkich, granitowych bloków, nakreślił już w 1914 roku znany architekt Jan Witkiewicz Koszczyc. Schronisko finalnie projektowali Zdzisław Kalinowski i Karol Siciński. Natomiast głównym orędownikiem powstania górskiego schroniska w tej części Tatr był Stanisław Osiecki – prezes Oddziału Warszawskiego Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego i wicemarszałek sejmu. Schronisko budowali żołnierze Wojska Polskiego, między innymi z 3 Pułku Strzelców Podhalańskich. Ceremonii uroczystego otwarcia obiektu dokonał w dniu 12 lipca 1925 r. prezydent Rzeczpospolitej Polskiej, Stanisław Wojciechowski, w obecności działaczy turystycznych, narciarzy i taterników. Obecny był podczas tej uroczystości także legendarny twórca TOPR, narciarz i taternik – gen. Mariusz Zaruski. „Murowaniec” od samego początku stał się bardzo ważnym miejscem w polskich górach. Gościł co roku tysiące turystów, narciarzy, a okoliczne turnie stały się celami ambitnych taterników. Odbywały się w jego pobliżu wielkie zawody narciarskie, np. bieg zjazdowy podczas zawodów FIS w Zakopanem w 1929 r. i wiele innych. Bliskość Kasprowego ściągała tutaj zawsze wielu narciarzy. W latach 1950-51 zmieniono nieco kubaturę budynku, dobudowując zachodnie skrzydło i powiększając obiekt do obecnych rozmiarów. W 1963 r. schronisko uległo pożarowi (spaliło się częściowo), ale zostało odbudowane, lecz jego wygląd zmienił się w stosunku do przedwojennego, a potem ulegało kolejnym modernizacjom. Jest to znakomita baza wypadowa w tej części Tatr Wysokich. W okolicach obiektu znajdziemy trasy łatwe, średnio trudne i bardzo trudne („Orla Perć”). Rokrocznie w końcu kwietnia „Murowaniec” był startem i metą międzynarodowych zawodów w ski-alpinizmie im. Piotra Malinowskiego. Spotykali się na nich zawodnicy, ratownicy górscy i ski-alpiniści z Polski, Słowacji, Czech i innych krajów, kibice i sympatycy tego pięknego sportu. Dzisiaj schronisko jest po poważnym remoncie.



wróć